Szanowna Pani Przewodnicząca! Szanowny Panie Komisarzu! Panie i Panowie Posłowie! Dziękuję Komisji Europejskiej za gotowość do debaty. Ale niestety wciąż jest to tylko kolejna dyskusja o kolejnym dokumencie. Tymczasem osoby z niepełnosprawnościami pozostają więźniami we własnych mieszkaniach i instytucjach. Mają ograniczone możliwości podróżowania i w zasadzie to, gdzie się nie obejrzą, wszędzie są bariery.
Z mojej inicjatywy powstało w naszej komisji EMPL opracowanie dotyczące wdrażania art. 19 Konwencji ONZ o niezależnym życiu osób z niepełnosprawnościami. Wnioski są alarmujące. Każde państwo członkowskie ma poważne braki. Dzięki mojej interwencji, a przy dużej dozie zrozumienia przewodniczącej Metsoli, mamy w Parlamencie w Brukseli pomieszczenie z leżanką, toaletę z leżanką, tam, gdzie osobę z niepełnosprawnością można z godnością przebrać. Czekam na takie dostosowania tu w Strasburgu, w innych miejscach użyteczności publicznej i urzędach, w innych krajach, ale i na autostradach. Bo czy państwo mogą sobie wyobrazić, że jadąc tu autem przez 14 godzin, nie ma gdzie po prostu przebrać mojego syna, który ma 10 lat i się nie mieści już na przewijaczkach dla niemowląt? Po prostu trzeba to robić albo w aucie, albo na ławce. No nie chcielibyśmy robić tego na podłodze.
Ta Europa powinna być dostępna. My powinniśmy skończyć ciągle opowiadać o kolejnych dokumentach, tylko zacząć działać. I to takich właśnie działań Europa dziś potrzebuje – nie kolejnych dokumentów. Jeśli jednak mówimy o strategii, to mówmy przynajmniej o takiej strategii, która przewiduje konsekwencje za jej niewdrażanie. Państwa członkowskie, które lekceważą wdrażanie konwencji ONZ, powinny liczyć się z realnymi konsekwencjami.
Drugi mój wątek to konieczność wzmocnienia roli centrum analiz AccessibleEU. To centrum nie może ograniczać się tylko do gromadzenia danych. Powinno aktywnie wprowadzać i egzekwować standardy dostępności w transporcie, usługach, budownictwie itd. To fundament godnego życia nie tylko dla osób z niepełnosprawnościami, ale też dla milionów seniorów, o których w tym kontekście nie możemy zapominać. W starzejącej się Europie nowe standardy dostępności to konieczność, a nie wybór.